Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!
       

Historia prasy dla dzieci i młodzieży

1. Pierwsze czasopisma dla dzieci i młodzieży

Pierwsze polskie czasopismo dla dzieci nosiło nazwę "Rozrywki dla dzieci", a redagowane było przez Klementynę Tańską w latach 1824 – 1828. Klementyna Tańska była wybitnym pedagogiem i pisarką, zainicjowała też polską literaturę dziecięcą.
Czasopismo przez nią stworzone wywołało w Królestwie Polskim wielkie zainteresowanie literaturą dla młodego pokolenia, a także okazało się, że istnieje duże zapotrzebowanie na tego rodzaju wydawnictwa. Jak podaje Stanisław Frycie i Izabela Kaniowska – Lewańska "… pismo to prezentowało od początku wysoki poziom i cieszyło się dużą poczytnością". Zawartość wewnętrzna periodyku odpowiadała ogólnym tendencjom wychowania narodowego. "Rozrywki…" zawierały parę wyodrębnionych działów. Do ważniejszych należały: "Wspomnienia narodowe" i "Wyjątki służące do ukształtowania serca i stylu".
Artykuły tam zawarte przeznaczone były raczej dla starszych dzieci, młodzieży oraz matek i wychowawczyń.

Kiedy "Rozrywki dla Dzieci" przestały się ukazywać, prawie natychmiast pojawiło się nowe czasopismo, które powstało z inicjatywy Ignacego Chrzanowskiego. Nosiło ono nazwę "Tygodnik dla Dzieci" i było wydawane przez jeden rok. Chrzanowski wprowadził w piśmiennictwie dla dzieci ważną zmianę – pisemko wydawane, co tydzień musiało zawierać artykuły krótkie, ale o urozmaiconej treści.
Ignacy Chrzanowski stał się wzorem dla innych, tworzył krótkie opowiadania, które bardzo ciekawiły małych czytelników, zamieszczał informacje, rozprawki. Wprowadził też opowiadania z historii naturalnej, zarysy z życia i literatury innych narodów oraz spisy i oceny nowych książek dla dzieci.
W piśmie tym pojawiły się artykuliki zawierające wiadomości o człowieku, o zwierzętach, dające wyobrażenie o podziale nauk przyrodniczych. Autor zamieszczał też informacje o innych krajach, ale nie zapominał o tematyce rodzimej. Publikował urywki z "Dziejów Polski" Joachima Lelewela, krótkie życiorysy wybitnych Polaków.

Ciekawostką były też piękne "rozmowy ojca z synem" o różnych sprawach z życia codziennego, których autorem był Stanisław Jachowicz.
Bohaterami byli też ludzie prości, biedni, którzy pracą i uczciwością wynieśli się nad swój stan, osiągnęli sławę.
Mimo tak dużego zainteresowania, "Tygodnik dla Dzieci" przestał się ukazywać w końcu 1829 roku.
W 1930 roku zaczęto wydawać "Dziennik dla Dzieci" pod redakcją Stanisława Jachowicza, ale przy współudziale Ignacego Chrzanowskiego. Pismo to ukazywało się codziennie, oprócz niedziel i świąt, a było wybitnym wydarzeniem w rozwoju prasy światowej dla dzieci.
Stanisław Jachowicz był autorem poezji przeznaczonej dla dzieci, miłośnikiem języka polskiego, autorem podstawowych dzieł z dziedziny gramatyki i ortografii. Dzięki swemu wysokiemu wykształceniu, potrafił zbliżyć swój organ prasowy do wymogów współczesnych. "Wprowadzał informacje o ważnych wydarzeniach w kraju, starał się pozyskać do współpracy czytelników, inicjował wespół z nimi wspólne akcje charytatywne, ogłaszał rozmaite konkursy".

Dzięki tym przymiotom, które przejawiały się w działalności zawodowej Jachowicza, był znany i sławny w Warszawie. Cechy jego charakteru są wyraźne w twórczości poetyckiej. Wiersze Jachowicza są bardzo bliskie dzieciom, a obraz dziecka jest w nich o wiele bliższy prawdzie niż w utworach Klementyny Tańskiej.

Mottem tego czasopisma był ten sam, co u Klementyny Tańskiej w "Rozrywkach dla Dzieci", fragment wiersza Alojzego Felińskiego:

"Jak słodkie zatrudnienie giętki umysł wspierać,
Z duszy jeszcze nieźrzałej pierwszą myśl otwierać,
Wzbudzać żywą do czynów szlachetną ochotę,
I gruntować w umyśle nieskażonym cnotę".


Wybrane motto było podkreśleniem kontynuacji dzieła Klementyny Tańskiej.
W swym czasopiśmie Jachowicz zamieszczał artykuły o charakterze informacyjnym, działy "Wspomnienia narodowe" poświęcone wielkim Polakom, a także "Wspomnienia z dziejów" zawierające informacje na temat obcych narodów. Zamieszczał także szereg artykułów poświęconych życiorysom żyjących współcześnie.

Bardzo ciekawy był "Dział dziecięcy", w którym poruszano problematykę dzieci, ich środowiska. W dziale literackim zamieszczane były utwory dla dzieci, wiersze, powiastki, przypowieści i bajki.
W dziale przyrodniczym zawarte były artykuły o nieznanych krajach, krainach i zwierzętach. Tak jak w "Tygodniku dla Dzieci", Jachowicz wprowadził również spisy nowych książek. Dział ten zawierał informacje o ukazujących się nowościach. Pismo to nie było obojętne wobec wypadków dziejących się współcześnie, m. in. Autorzy zareagowali na powstanie listopadowe. Próbowali wyjaśnić dzieciom pojęcie rewolucji, miłość do ojczyzny, a także powinności wobec kraju, radząc, by dzieci "napawały serca młodociane przykładem cnót bohaterskich".

W ostatnim numerze ukazała się wiadomość, że czasopismo będzie się ukazywać raz w tygodniu, ale zamiaru tego autorzy nie zrealizowali.
Jednocześnie z "Dziennikiem dla Dzieci". Ukazywały się dwa czasopisma – dwutygodnik "Ziemomysł" (1830) i miesięcznik "Skarbiec dla Dzieci" (1830), lecz na największą uwagę zasługiwało wydawnictwo Stanisława Jachowicza.

"Ziemomysł" zawierał wiele artykułów do czytania, lecz cechował go brak tematyki dziecięcej i wydarzeń aktualnych. Pominięto tu tak ważne wydarzenie polityczne, jakim było powstanie listopadowe.
W miesięczniku "Skarbiec dla Dzieci", który wydawany był w 1830 roku w Puławach, zamieszczano teksty literackie wzorowane na niemieckich i angielskich wydawnictwach encyklopedycznych, encyklopedycznych także biało-czarne ilustracje. Służyły one celom dydaktycznym jako pomoc do zrozumienia drukowanych artykułów. Pismo to było raczej przeznaczone do nauki niż rozrywki. Świadczą o tym artykuły przyrodnicze, techniczne i mechaniczne. Sposób pisania był prosty, jasny, zrozumiały dla dzieci.
Po powstaniu listopadowym załamał się rozwój prasy dla młodego pokolenia; w latach 1835-36 wychodził tylko "Magazyn dla dzieci". Na przełomie roku 1843/44 zaczął ukazywać się periodyk "Zorza" redagowany przez Paulinę Krakowową.

2. Czasopiśmiennictwo w latach 1864 – 1918

Czasopiśmiennictwo w drugiej połowie XIX wieku było kierowane do wielkiej liczby czytelników, przykładem mogą być "Wieczory rodzinne" – Czasopismo ilustrowane, Tygodniowe dla Dzieci od lat 7 – 15". W 1871 roku ukazał się nowy tytuł – "Przyjaciel Dzieci", a w nim dodatek dla maluchów pt.: Światek Dziecięcy".

W wieku XX, jednym z pierwszych czasopism dla małych dzieci było "Moje Pisemko" (1902-1936). Redakcja "Wieczorów Rodzinnych" od 1882 roku wydawała "Wieczory Rodzinne dla Małych Dzieci". W Warszawie wydawano wiele czasopism, gdyż był to ośrodek czasopiśmiennictwa dla dzieci. Najważniejszymi z czasopism warszawskich były: "Przyjaciel Dzieci", który wydawany był w latach 1861-1914, a także "Wieczory Rodzinne", wspomniane już wcześniej. Te dwa czasopisma wychodziły do 1914 roku i stanowiły dużą pomoc w nauce domowej, kształtowały uczucia narodowe, zapełniały luki w procesie nauczania w szkołach rządowych, uodporniały na ich wpływy.
"Moje pisemko" było tygodnikiem obrazkowym dla dzieci młodszych, do lat 10. Założycielką była Aniela Szylówna, a potem prowadziła je Maria Mucyno – Arctowa.

W latach 1909 – 1910 ukazywał się "Promyk" z dodatkiem pt.: "Promyczek". Kontynuowało je czasopismo "Z bliska i z daleka" z dodatkiem "W Słońcu", pod redakcją Stefanii Sempołowskiej i Janiny Mortkowiczowej, od 1913 do wybuchu I wojny światowej.
Dwutygodnik "W Słońcu", nawiązujący do tradycji postępowego periodyku " Z bliska i z daleka", zaczął wychodzić jesienią 1916 roku. Współpracowali z tym pismem tacy twórcy jak: Maria Dąbrowska, Janusz Korczak, Gustaw Daniłowski, Wacław Sieroszewski i Natalia Gąsiorowska. Redakcja pisma stawiała sobie od razu poważne zadania: dostarczenia rzetelnej informacji o aktualnej rzeczywistości, codziennych wydarzeniach politycznych, przygotowania dla nauczycieli konkretnego materiału do nauczania. Pismo reprezentowało radykalny i postępowy kierunek działania politycznego i oświatowo – wychowawczego. Redaktorki nie pomijały, więc ani bieżących spraw politycznych i społecznych, ani istotnych elementów programu szkolnego, nie lekceważyły również przyrodniczych i technicznych zainteresowań młodzieży.
Z powodów finansowych, "finansowych Słońcu" musiało w 1926 roku przerwać swoją działalność.

3. Czasopiśmiennictwo dla dzieci w latach 1918 – 1939

Autorzy pracy zbiorowej pod redakcją Stanisława Fryciego i Izabeli Kaniowskiej – Lewańskiej pt.: "Kultura literacka w przedszkolu cz. 1", podają, że po I wojnie światowej powstawały różne pisma dla dzieci i młodzieży, także młodzieży szkolnej i harcerskiej. Przeciętnie w jednym roku wychodziło około pięćdziesięciu tytułów, a w nich czasopisma ogólnoinformacyjne, pisma kształcące zainteresowania specjalne, stanowiące pomoc dydaktyczną oraz pisma o zasięgu lokalnym, regionalne.
Harcerstwo, partie polityczne, stowarzyszenia społeczne i kościelne wydawały także dużą ilość czasopism. Jednak coraz mniej było tytułów adresowanych dla dzieci, były przeważnie tygodniki o szerokim zasięgu terytorialnym.

Najbardziej popularne i chyba o największej sile oddziaływania pismo dla dzieci powstało pierwszego stycznia 1917 roku. "Płomyk", z dodatkiem dla młodszych dzieci "Płomyczek", został powołany do życia z inicjatywy Rozalii Brzezińskiej. W 1918 roku pismo objęła Helena Radwanowa. Było ono przeznaczone dla dzieci ludu, proletariatu miejskiego i części mieszczaństwa. Ten demokratyczny charakter utrzymywał się przez cały okres międzywojnia.

Celem pisma było zaspokojenie zainteresowań czytelników młodszych i starszych. Dbano o różnorodność treści, w zależności od kręgu odbiorców. W "Płomyczku" ważną rolę spełniały opowiadania i wiersze związane z życiem dzieci w szkole, w domu oraz utwory sceniczne i baśniowe. "Płomyk" o wiele bardziej rozbudowany miał dział powieści i dział popularnonaukowy.
Program literacki i dydaktyczno – wychowawczy "Płomyka" i "Płomyczka" kształtował się powoli, wraz z rozwojem powojennej literatury dla dzieci oraz oświaty i kultury. Wtedy też nie był jeszcze zbyt wyraźny charakter pisma i przypadkowy też był dobór współpracowników. W latach trzydziestych, na łamach tych pism prezentowali swą twórczość tacy pisarze jak: tydzień. Porazińska, M. Kownacka, M. Dąbrowska, E. Szelburg – Zarembina, G. Morcinek, H. Januszewska i wielu innych.

Czasopisma te zajmowały ważną pozycję w całości prasy dziecięcej okresu międzywojennego. Torowały drogę powojennej literaturze dla dzieci, umożliwiając start młodym autorom. Zasięg "Płomyka" i "Płomyczka" był bardzo szeroki, docierał do uczniów z różnych środowisk społecznych, będąc nieraz podstawowym źródłem informacji o Polsce i współczesnym świecie.

Innym czasopismem dla dzieci, które powstało w okresie międzywojennym, był "Mały Przegląd" (1926 – 1939). Pismo to powstało z inicjatywy Janusza Korczaka, od wielu lat prowadzącego tygodnik Domu Sierot i Naszego Domu. Ukazywało się jako cotygodniowy dodatek do "Naszego Przeglądu", organu bogatego mieszczaństwa żydowskiego, wydawanego w języku polskim. Było to eksperymentalne czasopismo, wydawane i redagowane przy współudziale samych dzieci, które również tworzyły swoje teksty. "Mały Przegląd" próbował wyłamać się z dotychczasowego modelu prasy dziecięcej, dominowały w nim materiały autentyczne, dokumentalne. Rzadko zamieszczano teksty literackie – bajki, wiersze, opowiadania. Wprowadzono następujące działy: z kraju, z miast i miasteczek, rozrywki umysłowe. Do współpracy z pismem zgłosiło się sporo młodzieży.

Kierunek i zakres pisma wyznaczał Korczak, życzliwy doradca, organizator, dyskutant. "Zabawnie i dobitnie osadzał zbyt wybujałe ambicje literackie, tępił przesadę i frazeologię w utworach młodych autorów, doradzał sposoby postępowania. Nie dopuszczał także plagiatów, żądał samodzielnego, szczerego pisania".

"Mały przegląd" spełniał doniosłą rolę wychowawczą, wpływał na uspołecznienie dzieci i młodzieży, zachęcał do twórczych poszukiwań, pozwalał odczuć smak pierwszych sukcesów literackich.

W 1934 roku powstało nowe pismo "Słonko", którego twórcami byli współpracownicy "Płomyka" i "Płomyczka". Redaktorką pisma była Janina Porazińska, a głównymi współpracownikami byli: A. Świrczyńska, L. Krzemieniecka, J. Broniewska, H. Radwanowa, H. Januszewska, E. Szelburg – Zabrembina, H. Ożogowska, M. Kownacka. W kilka lat później zaczęto wydawać "Poranek", który przeznaczony był dla dzieci starszych.
Zarówno "Słonko" jak i "Poranek" kontynuowały założenia programowe "Płomyka" i "Płomyczka" sprzed 1934 roku. Miały dość dobrze rozbudowane działy beletrystyczne, popularnonaukowe, samodzielnej majsterki, teatru szkolnego, gazetki, szarad, łamigłówek, rebusów. Redakcja nawiązywała serdeczny kontakt z małym czytelnikiem.

Treści wychowawcze umiejętnie włączano w utwory o zróżnicowane tematyce, głównie baśniowej i przyrodniczej. Dzięki takiemu układowi treści, pisma cieszyły się wielkim powodzeniem wśród małych czytelników. Największą liczbę czytelników miały "Moje Pisemko" i "Płomyk", ale ważną rolę dydaktyczną i poznawczą spełniały pisma specjalistyczne, takie jak: "Młody zawodowiec", "Młody Technik", "Przyjaciel Przyrody", "Orli Lot" i "Skrzydła".

4. Czasopiśmiennictwo w latach 1945 – 1970

Czasopiśmiennictwo dla dzieci i młodzieży, które bardzo dobrze rozwijało się w okresie międzywojennym, zahamowało swój rozwój w czasie II wojny światowej i okupacji. W tych ciężkich dla wszystkich latach funkcjonowały nieliczne pisemka konspiracyjne, tworzone przez wybitnych działaczy PPR i innych ugrupowań politycznych, np. "Źródło", "Brzask", "Bądź gotów", "Dziś i jutro", "Jawnutka" – później przekształcona w "Dziennik Dziecięcy", wydawana w czasie Powstanie Warszawskiego na terenie "Republiki Żoliborskiej".
Pierwsze powojenne czasopisma dla dzieci ukazały się w Lublinie.

"Płomyk" ukazał się w 1944 roku, wydany przez Wydział Wydawniczy Resoru Oświaty PKWN. W tym samym czasie powstało też "Nasze Pisemko", które redagowane było przez Komitet Wydawniczy powołany przy Wydziale Pedagogicznym ZNP w Siedlcach (…)". 5 Był to miesięcznik, który ukazywał się w oddzielnych zeszytach dla młodszych i starszych dzieci. "Zgodnie z założeniami Komitetu Wydawniczego periodyk zamieszczał różnorodne teksty literackie i czytanki z przedwojennych wypisów. Oprócz utworów poetyckich i powiastek, publikowanych dla dzieci starszych, istotną rolę odgrywał dział informacyjny pt. "Z bliska i z daleka". Na ostatniej stronie "Naszego Pisemka" znalazł się dział "Rozrywki Umysłowe", w którym zamieszczano zagadki, szarady i zgadywanki. Pisemko wychodziło dość nieregularnie do maja 1945 roku.

Innym pismem dziecięcym był "Płomyczek", powołany z inicjatywy Wydziału Wydawnictw Resoru Oświaty PKWN, a ukazywał się od grudnia 1944 roku do kwietnia 1945 roku. Pod koniec 1944 roku przystąpiono do wydawania czytanek dla początkowych klas szkoły powszechnej pt. "Czytanki", ponieważ "Płomyczek" nie mógł zaspokoić potrzeb czytelników młodzieży szkolnej. Także Kuratorium Poznańskiego Okręgu Szkolnego zaczęło wydawać w 1945 roku tymczasowe czytanki dla klas niższych i wyższych szkoły powszechnej, a Kuratorium Białostockiego Okręgu Szkolnego przystąpiło w maju 1945 roku do wydawania miesięcznika pt. "Czytajmy", zawierającego powiastki i wierszyki dla klas niższych szkół podstawowych. Kuratorium Okręgu Szkolnego w Katowicach, za pośrednictwem Spółdzielczej Księgarni "Ognisko", wydawało od kwietnia 1945 roku pisemko dla dzieci najmłodszych pt. "Poranek".

Po wojnie grupa działaczy Związku Nauczycielstwa Polskiego starał się o wznowienie wydawania czasopism dziecięcych. W Łodzi powstał pomysł założenia nowego pisma, które nazwano "Świerszczyk", a twórcami byli Wanda Grodzieńska, Ewa Szelburg – Zarembina i Jan Marcin Szncer.
Na treść początkowych numerów "Świerszczyka" składały się krótkie teksty literackie pisane prozą i wierszem, związane tematycznie z życiem dzieci lub aktualnymi sprawami społecznymi. "Świerszczyk" przeznaczony był dla dzieci 7 – 8 letnich, zaczynających samodzielnie czytać.
Pierwszego października 1945 roku ukazał się pierwszy numer dwutygodnika dla najmłodszych dzieci pt. "Iskierki". Stanowił on kontynuację przedwojennego "Małego Płomyczka".

W połowie 1951 roku, wskutek reorganizacji, postanowiono oba te periodyki połączyć i powstało nowe pismo dziecięce zatytułowane "Świerszczyk – Iskierki", a było ono adresowane do czytelników również młodszych.
"Zgodnie z tendencją dostosowywania pisma do potrzeb szkoły, Redakcja w trosce o najmłodszych czytelników wprowadziła w tym czasie specjalny dział zatytułowany "Dzień dobry, pierwsza klaso". Zawierał on beztekstowe ilustracje do ćwiczeń w mówieniu, historyjki obrazkowe, rysunki, zagadki i rebusy. W związku z nauką czytania i pisania na łamach "Świerszczyka" zamieszczano bogato ilustrowane teksty, w których zastosowano grafikę elementarzową".

"Płomyczek" powstał w 1945 roku z inicjatywy wydawnictwa "Nasza Księgarnia". Stanowił on kontynuację czasopisma dziecięcego pod tym samym tytułem z okresu międzywojennego. międzywojennego pierwszym okresie swego istnienia "Płomyczek" odznaczał się literacką jednostronnością. Dominowały w nim małe formy literackie, takie jak powiastka, bajka, wiersz. Pisemko to było przeznaczone dla dzieci 9 – 11 letnich, a współpracowali z nim znani literaci i działacze oświatowi: Halina Januszewska, Maria Kownacka, Janina Porazińska, Ewa Szelburg – Zarembina, Hanna Ożogowska, Jan Brzechwa i inni.

Od 1953 roku do pracy w tym piśmie przystąpił Tadeusz Kubiak, Ludwik Jerzy Kern i Jerzy Ficowski. Dużą rolę w "Płomyczku" odgrywały baśnie i legendy, spotkania z pisarzami w "Dziale spotkań". Inne działy to "Dział historyczny", "Dział przyrodniczy", "Dział popularnonaukowy", oraz eksperymentalny dział oparty na autentycznych pytaniach dzieci zatytułowany "Profesor Co Jak Dlaczego odpowiada". "Płomyczek" zajmował ważną pozycję w literaturze dla dzieci. Bogaty materiał, popularno – naukowy i rozrywkowy pomagał w pracy nie tylko uczniom, ale też nauczycielom i stanowił świetne źródło informacji i rozrywki.

"Miś" powstał w 1957 roku, a przeznaczony był dla dzieci najmłodszych, które nie znają sztuki czytania. Najważniejsze w tym pisemku są ilustracje i obrazki, a publikowane w nim teksty przeznaczone są dla rodziców i wychowawców.

5. Prasa dziecięco – młodzieżowa w Polsce po roku 1980

Czasopisma dziecięco – młodzieżowe redagowane są przez dorosłych, adresowane do dzieci i młodzieży w różnych przedziałach wieku, w celu uzyskania określonych efektów wychowawczych i poznawczych. Treść czasopism dziecięco – młodzieżowych wiąże się także z programem szkolnym, uzupełniają i uaktualniają program szkolny.
"Do wprowadzenia w Polsce stanu wojennego w roku 1981 czasopisma dziecięco – młodzieżowe pod względem stopnia trudności dzieliły się według wieku odbiorców ze szkół podstawowych na grupy, były to:
· dla wieku przedszkolnego – dwutygodnik "Miś" z podtytułem "Przyjaciel Najmłodszych" (…);
· dla wieku wczesnoszkolnego (7 - 8 lat) – dwutygodnik "Świerszczyk";
· dla wieku od 10 – 12 lat – "Płomyczek";
· dla wieku 12 – 15 lat, do ukończenia szkoły podstawowej – "Płomyk" z podtytułem "Przyjaciel Młodzieży"
Wszystkie te czasopisma wydawane były przez Naszą Księgarnię wysokich w Warszawie, w wysokich nakładach 90 – 900 tysięcy egzemplarzy.
W latach 1985 – 1986 na skutek liberalizacji stosunków społeczno – politycznych prasa dziecięco – młodzieżowa zaczęła się różnicować. Zaczęły pojawiać się pierwsze pisma katolickie, takie jak: "Ziarno", "Mały Gość Niedzielny", "Mały Przewodnik Katolicki", przeznaczone dla młodszych i starszych dzieci.
Obok czasopism katolickich pojawiło się pierwsze czasopismo komputerowe "Bajtek", magazyn komputerowy wydawany przez spółdzielnię "Bajtek".

Dla starszych dzieci i młodzieży powstały takie tytuły jak: "Fantastyka", z dodatkiem dla dzieci młodszych "Mała Fantastyka" oraz "Komiks Fantastyki".
Powstało też pierwsze pisemko telewizyjne "Okienko", związane z programem telewizyjnym dla starszych dzieci.
Zmiany polityczne, jakie zaszły w Polsce w roku 1989, odbiły się również na prasie dziecięco – młodzieżowej. Od maja 1989 roku zaczęły się pojawiać takie czasopisma, których brakowało wcześniej na rynku czytelniczym. Powstały nowe czasopisma konfesyjne, harcerskie, dla dzieci specjalnej troski.

"Po wyborach do Parlamentu i przyjęciu władzy przez nowe siły polityczne związane z ruchem społecznym Solidarność rozpoczęła się nowa era rozwoju czasopiśmiennictwa w Polsce.

Od września do końca 1989 roku powstało pięć nowych tytułów dla dzieci i młodzieży: "Ewangarda" – pismo związku młodzieży ewangelickiej wydawane przez Parafię św. Trójcy przy udziale Polskiego Towarzystwa Ewangelicznego oraz Instytutu Prasy i Wydawnictw "Novum", "Młoda Polska" – tygodnik katolicki, "Pielgrzym Młodych" – dwutygodnik wydawany przez Diecezję w Peplinie.
Były to pierwsze jaskółki i zapowiedzi tego, co miało nastąpić już wkrótce; zalewu nowymi tytułami polskiego rynku prasowego. Miał on ułatwiony start, gdyż w Polsce ciągle brakowało czasopism dla dzieci i młodzieży, a nakłady, mimo że wysokie, nie zaspakajały potrzeb czytelników.

mgr Iwona Imbierowska
Szkoła Podstawowa nr 15 w Gliwicach

 

źródło: http://literka.pl/3/31048/historia_pismiennictwa_dla_dzieci_i_mlodziezy


Powrót do listy artykułów >>